กฎข้อที่ 1 ความสัมพันธ์เกิดขึ้นเองไม่ได้

ความสัมพันธ์ที่ดี เกิดจากความพยายามและทุ่มเทอย่างมีสติ

 ความรักคือการเรียนรู้ว่าอะไรที่ทำให้คนที่เรารักมีความสุข ความรักเรียกร้องให้เราซื่อสัตย์กับตัวเองว่าเรารู้สึกอย่างไร

 บางทีสิ่งสำคัญที่สุด คือ ความรักต้องการให้เราพร้อมที่จะแสดงออกและทัศนคติรวมถึงความรู้สึกในแง่ร้ายและแง่ดี บทสรุปของความสัมพันธ์ไม่ได้ตัดสินจากโชคชะตา

ซึ่งคู่รักต้องรับผิดชอบร่วมกัน ช่วงเริ่มแรกรู้จักกัน เราจะระวังเรื่องการวางตัว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็ชักขี้เกียจและใส่ใจผลกระทบของเราน้อยลง แต่ความสัมพันธ์ไม่เคยหยุดนิ่งกับที่ มันอาจเติบโตหรือถดถอย

คุณควรรู้ว่าความรักขึ้นกับตัวคุณเอง คุณจะมีความหวังและมองโลกในแง่ดี แทนที่จะเป็นแค่นักสังเกตการณ์อยู่เฉยๆ คุณจะได้มีส่วนร่วมทำให้ความสัมพันธ์นี้ยั่งยืน

กฎข้อที่ 2 ความรักขาดสีสันได้ แต่ไม่มีวันตาย

เมื่อชีวิตคู่มีปัญหา เราจะอยากปกป้องตัวเอง เรากลัวความเจ็บปวด และการถูกทอดทิ้ง เราเลยเชื่อว่าความรักตายไปแล้ว

 แต่ความรักอาจกลับมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง ถ้าเราเข้าใจว่าความรู้สึกลึกซึ้งแบบนั้นก็อาจหยุดนิ่งกับที่บ้าง แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีอยู่

คุณอาจทำตามกฎข้อนี้ได้ด้วยการแบ่งแยกสิ่งที่คุณรู้สึกตอนนี้ออกจาก..สิ่งที่คุณรู้สึกเมื่อตอนเริ่มคบกัน

.....จำไว้ว่าความรักที่คุณรู้สึกได้ในอดีตเป็นของจริง....

 สิ่งที่คุณต้องทำเพื่อฟื้นฟูความรัก คือ ค้นหาว่าความโกรธและความเศร้านั้นเกิดจากอะไร

พอรู้แล้วก็แสดงความรู้สึกออกมาเต็มที่

แล้วตามด้วยการให้อภัยและยอมรับ ความรู้สึกดีๆ ก็จะ "กลับมา" ...แทนที่อีกครั้ง

กฎข้อที่3 ชีวิตคู่ไม่ใช่การแก้ปัญหา

เมื่อเราผลักภาระให้คนรักมากเกินไป เราจะหลบหนีความผิดหวังไม่พ้น....

และทำให้เขารู้สึกคับแค้นใจเปล่าๆ ที่สำคัญกว่านั้นคือ....

 แม้ว่าการอยู่เคียงข้างเขาดูจะทำให้เรารู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น.....แต่ความรู้สึกนั้นจะยั่งยืนก็ต่อเมื่อมันเกิดขึ้นจากตัวเราเอง

 ดังนั้น...เราต้องเรียนรู้ที่จะรักตัวเองก่อน ไม่งั้นเราก็จะไม่มีวันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า หรือจะไม่สามารถรักใครได้จริง

กฎข้อที่ 4 ความรัก..คือ..การยอมรับไม่ใช่การเปลี่ยนแปลง

น่าแปลกที่เริ่มแรกเราจะหลงใหลความแตกต่างของอีกฝ่าย แต่พอคบกันจริงๆ

"เรากลับพยายามลบล้างเอกลักษณ์ของเขาที่ดึงดูดใจเรา"

 นั่นก็เพราะว่าความแตกต่างทำให้เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์ไม่มั่นคง

เพราะเหมือนกับว่าเขาปฎิเสธ หรืออยู่ตรงข้ามกับสิ่งที่เราให้คุณค่านั่นเอง

ความจริงแล้วความรัก คือ..."การยอมรับข้อเสียของใครสักคนและเห็นว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเป็นคนพิเศษกว่าใครๆ "

เขาเองอาจไม่ได้มองว่าคุณหวังดี....แต่เขาอาจกลับมองว่า..คุณ!! "กำลังลดทอนคุณค่าในตัวเขา"

 การเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นได้ต่อเมื่อเจ้าตัวอยากทำเอง.. ซึ่งความอยากนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ยอมรับและมีคนรักเท่านั้น

กฎข้อที่ 5 คู่รักไม่ใช่นักอ่านใจ

เรื่องเพ้อฝันอย่างหนึ่งของความรักก็คือฝันว่าคนรักจะรู้จักตัวตนของเราในแบบที่ไม่มีใครเคยรู้มาก่อน

เราอยากให้เขารู้จิตใจเราก็เพราะเราไม่อยากรู้สึกโดดเดี่ยว... เราอยากถูกยอมรับ เราอยากมีตัวตน

พอเขาไม่รู้ใจเรา เราก็เลยเศร้า ผิดหวัง หรือแม้แต่รู้สึกถูกทรยศ

แต่ถึงเราจะอยากให้เขาเป็นแค่ไหน.."เขาก็ไม่ใช่นักอ่านใจ"

เราจะคิดเอาเองไม่ได้ว่าเขาจะรู้ทุกความรู้สึกของเรา....เราต่างหากที่มีหน้าที่ทำให้เขารู้จักตัวเรา

 บางคนคิดว่าการที่เขา " รู้-ใจ-คุณ" แสดงให้เห็นว่าเขารักคุณ

จริงๆแล้ว....เขาทำตามที่คุณเรียกร้องต่างหากแสดงว่าเขารักคุณจริงๆ

 ดังนั้นอย่ารอให้เขา..."เดาใจคุณ"  เพราะมันจะเกิดแต่การเข้าใจผิด และความเจ็บปวดทั้งสองฝ่าย

กฎข้อที่ 6 คำพูดไม่สำคัญเท่าการกระทำ

เราประเมินความสัมพันธ์ได้จากการกระทำของคู่รัก....ไม่ใช่จากคำพูดของพวกเขา

 คำพูดอาจแสดงให้เห็นความตั้งใจดี แต่วิธีที่เราสนับสนุนคำพูดนั้นต่างหากที่ส่งผลกระทบจริงๆ

ถ้าคุณอยากให้ความรักเข้มแข็ง...วิธีสื่อสารที่ดีที่สุด คือ "แสดง-ความรัก" เอาใจใส่ และละเอียดอ่อน

ให้คุณถามตัวเองว่าคุณได้ทำอะไรเพื่อคนที่คุณรัก......จะดีกว่าการบอกเขาว่าคุณอยากทำอะไรให้เขา

กฎข้อที่ 7 ความสัมพันธ์ที่ดีจะเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

การเปลี่ยนแปลงที่เราต้องเจอ คือ การเปลี่ยนแปลงของตัวเราเองและการเปลี่ยนแปลงของเขา

 อย่ากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงนี้ ให้คิดว่าเขาจะไว้ใจและรักคุณมากพอที่จะเข้าใจการเติบโตของคุณ

 ส่วนคุณเองก็ควรให้เกียรติเขาในแบบเดียวกัน

แม้ว่าความรู้สึกสับสนที่เกิดขึ้นคู่กับการเปลี่ยนแปลงของเราจะทำให้เราอึดอัดใจ

 แต่นั่นก็เท่ากับทำให้ความสัมพันธ์ที่เริ่มหยุดนิ่งกับที่มีสีสันขึ้นมาไม่ใช่หรือ??

 การที่มี "ช่วงเวลาแย่ๆ" ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์นั้นมีปัญหาใหญ่โต...แต่มันแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ

 " ที่คู่รัก....จะต้องยอมรับอย่างเข้าใจ "

กฎข้อที่ 8 การนอกใจคือยาพิษฆ่าความรัก

" การนอกใจไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา "

 คนที่นอกใจนั้นกำลังพยายามหา...แหล่งหลบภัย...ที่อื่นมากกว่าและถึงอีกฝ่ายจะไม่รู้ แต่มีบางอย่างถูกทำลายแบบไม่สามารถแก้ไขได้ไปแล้ว

ความสัมพันธ์ที่ดีจะต้องมี "ความซื่อสัตย์" และ "การให้เกียรติ" เป็นแกนกลาง

การให้เกียรตินั้นไม่ใช่นามธรรม....เป็นสิ่งที่เราต้องทำเป็นประจำ

ไม่อย่างนั้นความรักจะอ่อนแอ....และความไว้ใจจะถูกทำลาย

กฎข้อที่ 9 โทษคนอื่นคือการผลักภาระ

การโทษคนอื่นเป็นการย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง มันทำให้เรามองตัวเองเป็นเหยื่อ

เราโทษคนอื่นก็เพื่อให้เขารู้สึกผิด...แต่การเปลี่ยนแปลงที่เกิดตามาไม่ใช่ด้านดี

 เป็นการทำให้เขาสะสมความคับแค้นใจ....และหมดรักเราไปทีละน้อย

โดยที่เรา.... " ไม่รู้ตัวเลย "

กฎข้อที่ 10 ความรักไม่ใช่การลงโทษแต่คือการให้อภัย

การให้อภัยมีสองแบบ แบบแรก...คือให้อภัยตัวเองและคิดว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบ

แบบที่สอง...คือให้อภัยคนรักอย่างจริงใจ

เป็นเรื่องธรรมดาที่เราอยากจะทำให้เขาเจ็บปวด อยากจะพิสูจน์ให้ได้ว่าเขาผิดในเวลาที่เราโกรธ

แต่เมื่ออารมณ์เย็นลง ขั้นสุดท้ายของการรื้อฟื้นความรักก็คือ " การให้อภัย " 

ถึงคุณจะโกรธแค่ไหน... ถึงคุณคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเพียงใด คุณจะรักเขาอีกไม่ได้เลยถ้า..." คุณไม่ให้อภัย" 

 การให้อภัยไม่ใช่การหาเหตุผลมาลบความเจ็บปวด แต่เป็นความเต็มใจที่จะกำจัดความรู้สึกแง่ลบนั้นทิ้ง

เพื่อให้ความสัมพันธ์นั้น.......ก้าวต่อไปได้  ^.^